Hero to Zero-1

LOVE < >

အခ်စ္ဆိုတာကို အတိအက် မသိပဲနဲ႔ `ငါ မင္းကို ခ်စ္တယ္´ လို႔ ေျပာေနၾကတဲ့ လူေတြ အားလံုးအတြက္ စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္လို႔ တင္ျပလိုက္ပါတယ္။

ေဇာေခၽြးေတြ ျပန္ေနတာလား။ ရင္ခုန္ႏႈန္းေတြ တဒုန္းဒုန္းနဲ႔ ျဖစ္ေနတာလား။ ေျပာဖုိ႔ စကားေတြက ရင္ေခါင္းထဲကေနကို မထြက္ဘူး ျဖစ္ေနတာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါ သေဘာက်တာပါ။

မင္းရဲ႕ မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္ကို မခံႏိုင္ဘူး။ တစ္ခဏေလး လက္တြဲျဖဳတ္ရမွာကို သိပ္စိုးရိမ္ေနတယ္။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါ ရမၼက္ပါ။

ဂုဏ္ယူၿပီး သူ႕ကို ထုတ္ႂကြားမယ္။ အဲဒီလို ထုတ္ႂကြားရတာကိုပဲ သေဘာက်ေနတယ္။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ မင္း ကံေကာင္းလို႔ပါ။

မင္းရဲ႕ အနားက တစ္ဖ၀ါးမွ မကြာ သူ႕ကုိ ေနေစခ်င္တာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ အထီးက်န္လို႔ေလ။

လူတိုင္း လိုလားအပ္တဲ့ အရာတစ္ခုမို႔ သူ႕ကို မင္းအနားမွာ ရွိေစခ်င္တာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ ပုိင္ဆိုင္ခ်င္စိတ္ပါ။

သူက မင္းကုိ အနမ္းေလး ေပးတယ္။ မင္းရဲ႕ လက္ကေလးကို ျမဲျမဲ ဆုပ္ကိုင္ထားလို႔ မင္း သူ႔အနားမွာ ရွိေနတာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈ နည္းေနလို႔ပါ။

အခ်စ္ပါလို႔ ေျဖာင့္ခ်က္ေပးၿပီး သူ႔အနားမွာ မင္းေနေပးတာ သူ႔ကို လံုး၀ မထိခုိက္ေစခ်င္လို႔ မဟုတ္လား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ သနားတာေလ။

သူ႔ရဲ႕ အၾကည့္တစ္ခ်က္မွာ ရင္ခုန္သံ ရပ္တန္႔မတတ္ ျဖစ္သြားလို႔ သူ႔ကုိ ပံုအပ္လိုက္ခ်င္တာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ အ႐ူးအမူး စြဲလမ္းတာ ေလာက္ပါ။

သူ႔ကို သိပ္ ဂ႐ုစိုက္လို႔ သူ႔အျပစ္ေတြကို ခြင့္လြတ္ေပးႏိုင္တာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈပါ။

အေတြးထဲမွာ ေန႔တုိင္းလိုလို သူ႔တစ္ေယာက္တည္းပဲ ရွိေနတယ္လို႔ မင္း သူ႔ကုိေျပာသလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ လိမ္ေနတာ။

သူ႔အတြက္ ကိုယ့္ႀကိဳက္တဲ့ အရာအားလံုးကို စြန္႔လႊတ္ဖို႔ ၀န္မေလးဘူး မဟုတ္လား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါ ေပးကမ္း စြန္႔ၾကဲ ရဲတဲ့ စိတ္ဓါတ္ပါ။

သူ ၀မ္းနည္းတဲ့အခါ မင္း အသည္းေႂကြမတတ္ ခံစားရသလား။
ဒါမွ အခ်စ္ေလ။

သူရဲ႕ နာက်င္မႈေတြ အတြက္ အျပင္ပန္း မဟုတ္ေတာင္ စိတ္ထဲက က်ိတ္ ငိုေကၽြးခဲ့ရသလား။
အဲဒါ အခ်စ္ေလ။

မင္းရဲ႕ ေမတၱာစစ္ ေမတၱာမွန္နဲ႔ မင္းရဲ႕ ရင္တြင္း ခံစားခ်က္ေတြကို သူ ျမင္ႏိုင္ရဲ႕လား။
ဒါမွ အခ်စ္ေလ။

ဒုကၡေတြ သုခေတြနဲ႔ စည္းေႏွာင္ထားၿပီး အဲဒီ ႀကီးမားတဲ့ အားေတြက မင္းတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ကုိ လက္တြဲညီညီ ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးထားတာလား။
ဒါဆို အခ်စ္ေလ။

သူ႔ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြကို သူ႔ရဲ႕ အစိတ္အပုိင္း တစ္ခုအေနနဲ႔ လက္ခံထားတာလား။
အဲဒါ အခ်စ္ပါ။

တျခားသူေတြကုိ စြဲေဆာင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေပမယ့္ သူ႔ကိုပဲ အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိဘဲ သစၥာရွိရွိနဲ႔ အတူ လက္တြဲေနသလား။
ဒါဆို အခ်စ္ေလ။

မင္းရဲ႕ ႏွလံုးသား၊ မင္းရဲ႕ အသက္နဲ႔ မင္းရဲ႕ ဘ၀ကို သူ႔ကို ေပးဖုိ႔ ၀န္မေလးဘူးေလ။
ဒါဟာ အခ်စ္ပဲေပါ႔။

အခု အခ်စ္ဟာ သိပ္ ခါးသီး နာက်င္ေနေစမယ္ ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ ဘာေၾကာင့္ ခ်စ္ၾကဦးမလဲ။
ဘာအတြက္ေၾကာင့္ ဒါႀကီးကို တစ္ဘ၀လံုး ရွာေနဦးမလဲ။
က်ေနာ္တို႔ ဒါကို ဘာလုပ္ဖုိ႔ ေတာင့္တေနဦးမလဲ။
ဒီအနာတရ၊ ဒီမခ်ိမဆံ့ ေ၀ဒနာ၊ ဒီဒုကၡေတြက ဘာေၾကာင့္လဲ။
ကိုယ့္ရဲ႕ အတၱကိုေတာင္ ဆန္႔က်င္ရဲတဲ့ သတၱိနဲ႔ေလ။ အဲဒါ ဘာအတြက္လဲ။
အေျဖက သိပ္႐ိုးရွင္းပါတယ္။ အဲဒါ အခ်စ္ေၾကာင့္ေလ။
ဘယ္ေလာက္ထိ စြဲေဆာင္အား ေကာင္းသလဲဆိုရင္ အခ်စ္ မရွိဘူး ဆိုတဲ့လူေတြေတာင္ ခံစားၾကည့္ခ်င္တယ္။ ရွိၿပီးသား လူေတြက သူမ်ားကိုလည္း ခံစားေစခ်င္တယ္ေလ။



You will find ur true love

You'll be blessed !!

မ်ွေ၀ေပးတာပါ

နယ္စပ္လမ္းက ဝမ္းတထြာ ၁၁-ခိုင္မာေက်ာ္ေဇာ ဇန္န၀ါရီ ၂၁၊ ၂၀၁၀

ရာဘာၿခံေတြထဲမွာ လူသတ္၊ ဓားျပတိုက္၊ လုယက္၊ မုဒိမ္းက်င့္တာေတြဟာ ေဆာင္းနဲ႔ ေဆာင္းအကုန္ကာလေတြမွာ အျဖစ္မ်ားပါတယ္။ လက္သည္မေပၚတဲ့ လူသတ္မႈ၊ လုယက္မႈ၊ မုဒိမ္းမႈေတြေၾကာင့္ ေသဆံုးၾက သူေတြ၊ ဘဝပ်က္ၾကသူေတြလည္း ရာဘာၿခံေတြထဲမွာ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္ …
ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ စံခလဘူရီနဲ႔ ဘုရာသံုးဆူ ေဒသတဝိုက္မွာ ေႏြ၊ မိုး၊ ေဆာင္း ရာသီမလပ္ စိမ္းစိမ္းၫို႔ၫို႔ အုပ္အုပ္ဆိုင္း ဆိုင္းရွိေနတာက ရာဘာၿခံက်ယ္ႀကီးေတြပါ။ ဘုရားသံုးဆူနဲ႔ မဲကဆၾကားက မ်က္ေစ့တဆံုး တေမွ်ာ္တေခၚျမင္ရတဲ့ ရာဘာၿခံႀကီိးေတြထဲမွာေတာ့ မြန္ျပည္နယ္ မုုဒံု၊ သံျဖဴဇရပ္၊ ဘီလူးကြၽန္းနယ္ေတြကလာ မြန္တိုင္းရင္းသား ရာဘာၿခံအလုပ္သမားေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႔ မိသားစုေတြရွိပါတယ္။
သူတို႔ဟာ ရာဘာၿခံေတြပိုင္တဲ့ ထိုင္းသူေဌးေတြ၊ ကုပဏီေတြက ေနရာခ်ေပးတဲ့ ရာဘာၿခံက်ယ္ႀကီးေတြထဲက ေျမကြြက္ လပ္ေတြမွာ မိသားစုအလိုက္၊ ရင္းႏွီးကြၽမ္းဝင္ရာ အစုအဖြဲ႔လိုက္ေနထိုင္ၾကၿပီး ရာဘာေစးျခစ္၊ ရာဘာေစးေတြကေန ရာဘာျပားေတြျဖစ္ေအာင္ ထုေထာင္း၊ စက္နဲ႔ႀကိတ္၊ အေျခာက္လွန္းတဲ့ အလုပ္ေတြကို လုပ္ၾကပါတယ္။
မြန္လူမ်ဳိးေတြဟာ ရာဘာၿခံအလုပ္ကို သူတို႔ရဲ႔ မိဘဘိုးဘြားေတြဆီက လက္ဆင့္ကမ္း အေမြရခဲ့တာပါ။ သူတို႔ထဲက တခ်ဳိ႔ဟာ တခ်ိန္က ရာဘာၿခံပိုင္ရွင္ေတြလည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူတို႔ပိုင္တဲ့ ရာဘာၿခံေတြကို စစ္အစိုးရက မတရားသိမ္း ယူတာ၊ ေစ်းႏွိမ္ဝယ္ယူတာ၊ ေဒသခံ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ အစည္းေတြနဲ႔ ၿခိမ္းေျခာက္အၾကပ္ကိုင္တာေတြေၾကာင့္ သူတို႔ပိုင္တဲ့ ရာဘာၿခံေတြ ဆံုးရႈံးခဲ့ရသလို တခ်ဳိ႔လည္း စားဝတ္ေနေရး အၾကပ္အတည္းေၾကာင့္ ဘိုးဘြားမိဘပိုင္ ရာဘာၿခံေတြကို ေရာင္း ခ်ၿပီး မိသားစုအလိုက္ နယ္စပ္ေဒသကို ေရာက္လာၾကတာပါ။
အခုေတာ့ သူတို႔ ရာဘာၿခံအလုပ္ကို ထိုင္းသူေဌးေတြ၊ ကုပဏီေတြပိုင္တဲ့ ရာဘာၿခံေတြထဲမွာ ထက္ဝက္စား၊ လစား၊ ေန႔စား အဆင္ေျပသလို လုပ္ကိုင္ၿပီး မိသားစု စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ေျဖရွင္းေနၾကတယ္လို႔ မုဒံုနယ္ကလာတဲ့ ရာဘာၿခံလုပ္ သားႀကီးတဦးက ေျပာပါတယ္။
“ရာဘာၿခံအလုပ္က က်ေနာ္တို႔ရဲ႔ မိရိုးဖလာလုပ္ငန္းဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ မြန္လူမ်ဳိးေတြ ကြၽမ္းက်င္တဲ့ အလုပ္တခုပဲ။ က်ေနာ္ အရင္ကေတာ့ ကိုယ္ပိုင္တဲ့ၿခံကို ကိုယ္တိုင္ဦးစီးလုပ္ခဲ့တာ။ အခုေတာ့ က်ေနာ္ၿခံ မရွိေတာ့ဘူး။ အစိုးရ သိမ္းလို႔ကုန္ၿပီ။ စားဝတ္ေနေရး အခက္ခဲျဖစ္လာလို႔ က်ေနာ္တို႔ မိသားစုေတြ ထိုင္းကိုေရာက္လာတာ။ ဒီမွာေတာ့ ရာဘာၿခံအလုပ္ကို ၿခံပိုင္ရွင္နဲ႔ ထက္ဝက္စားလုပ္တယ္။ အခုလို ရာသီမွာ တလကို ဘတ္(၁)ေသာင္းခြဲေလာက္ေတာ့ ရတယ္”လို႔ အသက္(၅ဝ) ေက်ာ္ အရြယ္ရွိတဲ့ ရာဘာၿခံလုပ္သားႀကီး တဦးက ေျပာပါတယ္။
ရာဘာၿခံလုပ္သားႀကီးေျပာတဲ့ အခုလို ရာသီဆိုတာက ေဆာင္းရာသီကာလကို ေျပာတာပါ။ ေဆာင္းရာသီဟာ ရာဘာၿခံသမားေတြ လက္ဖ်ားေငြသီးခ်ိန္၊ ရာဘာၿခံလုပ္သားေတြ အလုပ္မ်ားၿပီး ဝင္ေငြမ်ားမ်ားရတဲ့ အခ်ိန္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ရာဘာေစးဟာ မိုးအကုန္ေဆာင္းအကူးနဲ႔ ေဆာင္းရာသီကာလေတြမွာ အထြက္မ်ားပါတယ္။ ရာဘာၿခံလုပ္သားေတြ လုပ္ငန္း ဂြင္ဝင္ရတဲ့အခ်ိန္ကေတာ့ ရာဘာေစးေတြထြက္တဲ့ ညအခ်ိန္ ျဖစ္ပါတယ္။
ရာဘာေစးအထြက္မ်ားတဲ့ ေဆာင္းရာသီမွာ ရာဘာၿခံလုပ္သားေတြဟာ ေစာင္ထူထူၿခံဳၿပီး အိပ္ယာထဲ ေကြးေနလို႔ မရပါဘူး။ ည(၁ဝ)နာရီ၊ ည(၁၁)နာရီ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီး အိပ္ယာကေန ထၾကရၿပီး ဘထရီမီးလံုးေလးေတြ ေခါင္းမွာတပ္၊ ဓားေကာက္ကို ခါးမွာခ်ိတ္ၿပီး ရာဘာေစးခံတဲ့ ပုံးေတြကို ကိုင္ေဆာင္ကာ ရာဘာၿခံထဲ ဝင္ၾကရပါတယ္။
ရာဘာၿခံေတြထဲ ညဘက္ မီးစိမ္းေလးေတြ လင္းလက္ၿပီး တပင္နဲ႔တပင္ ကူးေျပာင္းေနၾကတာဟာ ပိုးစုန္းၾကဴးေလး ေတြ ပ်ံဝဲေနၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘထရီမီးလံုးေလးေတြ ေခါင္းမွာခိ်တ္ထားတဲ့ ရာဘာၿခံလုပ္သားေတြ ရာပင္ေတြတပင္ၿပီး တပင္ ကူးကာေျပာင္းကာ ရာဘာေစး ျခစ္ေနၾကတာပါ။
“အေစးျခစ္ဖို႔ ည(၁ဝ)နာရီေက်ာ္တာနဲ႔ က်မတို႔ အိမ္ကထြက္ရတယ္။ မနက္မိုးလင္းထဲ့အထိ တညလံုး ျခစ္တာ လက္ျမန္ရင္ ျမန္သလို အပင္ ၁ဝဝဝ ေက်ာ္၊ ၁၂ဝဝ ေလာက္ၿပီးတယ္။ မနက္(၇)နာရီေလာက္ဆိုရင္ ျခစ္ထားတဲ့ရာ အေစးေတြ ကို ျပန္စုၿပီး ရာဘာျပားျဖစ္ေအာင္ စက္နဲ႔အထပ္ထပ္ႀကိတ္၊ ေရအထပ္ထပ္ေဆးၿပီးေတာ့ ေနလွန္းရတယ္။ မနက္ ၉ နာရီ၊ ၁ဝ နာရီေက်ာ္ေလာက္ဆိုရင္ က်မတို႔ အလုပ္သိမ္းၿပီ”လို႔ သနပ္ခါး ပါးကြက္ၾကားနဲ႔ အေႏြးထည္အထူႀကီး ဝတ္ထားတဲ့ အမ်ဳိး သမီးတဦိးက ေျပာပါတယ္။
ၿခံရွင္ေတြနဲ႔ ထက္ဝက္စားလုပ္ၾကတဲ့ ရာဘာၿခံလုပ္သားေတြဟာ အခုလို ေဆာင္းကာလမွာ မိသားစုထဲက ဓားကိုင္ ႏိုင္တဲ့ အရြယ္ကစလို႔ အလုပ္လုပ္ႏိုင္သူ မွန္သမွ် ရာဘာၿခံထဲ ဆင္းၾကရပါတယ္။ ဒါကလည္း မိုးတြင္းစာ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔ရ ေအာင္ ေငြႀကိဳ စုေဆာင္းၾကတာလို႔ သူတို႔က ဆိုပါတယ္။
“ရာဘာၿခံအလုပ္က မိုးတြင္းဆိုရင္ အလုပ္မျဖစ္ဘူး။ မိုးအရမ္းႀကီးရင္ တလလံုး ထိုင္စားပဲ။ မိသားစုမ်ားတဲ့လူ၊ အသံုး မ်ားတဲ့လူဆို အေၾကြးေတာင္ တင္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မိုးတြင္းစာကို အခုထဲက လူကုန္လုပ္ၿပီး စုေဆာင္းၾကတာ”လို႔ ရာဘာ ၿခံလုပ္သားေတြက ေျပာၾကပါတယ္။
ေဆာင္းရာသီကာလဟာ ရာဘာၿခံလုပ္သားေတြ ဝင္ေငြမ်ားတဲ့ ကာလျဖစ္သလို ရာဘာၿခံလုပ္သားေတြ အထူးသတိ ထားရတဲ့ ကာလလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ရာဘာၿခံေတြထဲမွာ လူသတ္၊ ဓားျပတိုက္၊ လုယက္၊ မုဒိမ္းက်င့္တာေတြဟာ ေဆာင္းနဲ႔ ေဆာင္းအကုန္ကာလေတြမွာ အျဖစ္မ်ားပါတယ္။ လက္သည္မေပၚတဲ့ လူသတ္မႈ၊ လုယက္မႈ၊ မုဒိမ္းမႈေတြေၾကာင့္ ေသဆံုးၾက သူေတြ၊ ဘဝပ်က္ၾကသူေတြလည္း ရာဘာၿခံေတြထဲမွာ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။
ဒီအေျခအေနကို သိေနၾကတဲ့ ရာဘာၿခံလုပ္သားေတြဟာ တခ်ဳိ႔ ဇာတိရပ္ရြာေတြရွိရာကို တပ္ျပန္ေခါက္ၾက၊ တခ်ဳိ႔ အဆင္ေျပမယ္ထင္တဲ့ အလုပ္သစ္ေတြ ေျပာင္းလုပ္ၾက။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ရြာအျပန္လွ၊ အိမ္အျပန္လွဖို႔ ရာဘာၿခံေတြထဲမွာပဲ သတိရွိရွိနဲ႔ လုပ္ကိုင္ေနၾကသလို မိသားစုမ်ားသူေတြ၊ တႏွစ္ၿပီးတႏွစ္ အေၾကြးေတြ အထပ္ထပ္ရစ္ပတ္ကာ ျပန္မရ၊ ေျပာင္းမရ၊ ေျပးမရ ျဖစ္ေနသူေတြကေတာ့ ရာဘာၿခံေတြထဲမွာပဲ က်ဳိးစားရုန္းကန္ ရွင္သန္ေနၾကဆဲပါ။
# Posted by leoninedragon on ဇန္နဝါရီ 21, 2010 at 11:00am

ေန႔ဖက္မွာ ငါးဖမ္းေလွေတြ၊ ငါးပုဇြန္္လုပ္သားေတြနဲ႔ စည္ကားတဲ့ ရေနာင္းၿမိဳ႔ဟာ ညဘက္မွာေတာ့ စား ေသာက္ဆိုင္ေတြ၊ ကာရာအိုေကဆိုင္ေတြနဲ႔ လႈပ္ရွားေနတဲ့ ဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႔တၿမိဳ႔ပါ။ ျမန္မာလူငယ္ေတြ၊ ျမန္မာငါးဖမ္းလုပ္သားေတြနဲ႔ ညစဥ္ညတိုင္း လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ရွိေနတာကေတာ့ ရေနာင္းၿမိဳ႔ဆိပ္ ကမ္းရပ္ကြက္က စားေသာက္ဆိုင္ေတြ၊ ကာရာအိုေကဆိုင္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
အဲ့ဒီဆိုင္ေတြဟာ ေမွာင္ရီပ်ဳိးပ်တာနဲ႔ ေရာင္စံုမီလံုးေလးေတြ လင္းလက္လာၿပီး Rဇာနည္၊ ေဇာ္ပိုင္၊ ဝိုင္းဝိုင္း၊ ၿဖိဳးႀကီိးစတဲ့ ျမန္မာအဆိုေတာ္ေတြရဲ႔ သီးခ်င္းေတြလည္း တဆိုင္နဲ႔တဆိုင္ အၿပိဳင္အဆိုင္ ထြက္ေပၚလာပါတယ္။
မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၊ ေဘးခ်င္းကပ္ စီတန္းေနတဲ့ ဆိုင္ေတြရဲ႔အေရွ႔မွာေတာ့ ျဖဴ၊ နီ၊ ဝါ၊ ျပာ ကာလာစံု ဝတ္ဆင္၊ ခ်ယ္သ ထားတဲ့ မိန္းကေလးေတြက ဒီဆိုင္မွာ ဆိုပါ၊ ေပ်ာ္ပါ၊ စားသံုးပါလို႔ ဖိတ္ေခၚေနၾကသလို ဆိုင္ရွင္ေတြ၊ စားပြဲထိုး၊ သန္႔ရွင္းေရး ခ်က္ျပဳတ္ေၾကာ္ေလွာ္တဲ့ အလုပ္သမားေတြကလည္း ဧည့္သည္ေတြအလာကို ေမွ်ာ္ၾကပါတယ္။
ဆိပ္ကမ္းရပ္ကြက္က စားေသာက္ဆိုင္ေတြ၊ ကာရာအိုေကဆိုင္ေတြကို လာေရာက္ ေပ်ာ္ပါး၊ စားသံုးသူေတြကေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ေရလုပ္သားေတြက အမ်ားစုျဖစ္ပါတယ္။
“ဧည့္သည္ေတြက ျမန္မာျပည္သားေတြမ်ားတယ္။ ထိုင္းေတြက လာေတာ့ လာတယ္။ နည္းတယ္။ နီနီတို႔ အလုပ္က ဧည့္သည္ေတြကို ႀကိဳဆိုဧည့္ခံရတာဆုိေတာ့ ဧည့္သည္လာမွ ပိုက္ဆံရတာ”
လို႔ ႏႈတ္ခမ္းနီေတြ ရဲေနေအာင္ ဆိုးထားတဲ့ အသက္(၂ဝ)အရြယ္ရွိတဲ့ နီနီက ေျပာပါတယ္။
ဧည့္သည္ဆိုတာက ဆိုင္ေတြမွာ ဆိုၾကကၾက၊ ေသာက္ၾကစားၾက၊ ေပ်ာ္ၾကပါးၾကတဲ့ သူေတြကို ေျပာတာပါ။ အိပ္ ခန္းေတြနဲ႔ တြဲဖြင့္ထားတဲ့ အဲ့ဒီဆိုင္ေတြကိုလာၾကတဲ့ ဧည့္သည္ေတြဟာ နီနီတို႔လို မိန္းကေလးေတြနဲ႔အတူ ေပ်ာ္ပါးၾကတာပါ။
ဒီလိုဧည့္သည္ တေယာက္လာရင္ ဆိုင္ရွင္ေတြက ဘတ္ ၁ဝဝ၊ ၁ဝဝ ေက်ာ္ရၿပီး နီနီတို႔ကေတာ့ ဧည့္သည္ တေယာက္ကို ဘတ္ ၆ဝ၊ ၇ဝ ရတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ေငြကိုေတာ့ ဆိုင္ရွင္ေတြက တလတခါ ေနထိုင္စားေသာက္စရိတ္ေတြ ျဖတ္ေတာက္ တြက္ခ်က္ၿပီးမွ နီနီတို႔ကို ေပးတာပါ။ နီနီတို႔လိုပဲ ေက်ာ္ေက်ာ္တို႔ စားပြဲထိုး၊ သန္႔ရွင္းေရး၊ ေၾကာ္ေလွာ္၊ ခ်က္ျပဳတ္ အလုပ္သမားေတြလည္း ဧည့္သည္လာမွ လုပ္ခလစာ မွန္မွန္ရၾကတာပါ။

“အရင္ကေတာ့ က်ေနာ္ကို တလကို စရိတ္ၿငိမ္း ၁ဝဝဝ ေပးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို ေနရာထိုင္းခင္း ေပးရတယ္။ အစားအေသာက္ ေကြၽးထားရတယ္ဆိုၿပီး ဧည့္သည္အလာနည္းရင္ လစာမေပးေတာ့ဘူး။ ဧည့္သည္ နည္းနည္း မ်ားမ်ား သူတို႔ကေတာ့ ေန႔တိုင္း ဝင္ေငြရွိတယ္။ စီးပြားလည္း ျဖစ္ေနၾကတာပဲ” လို႔ ေက်ာ္ေက်ာ္က ေျပာပါတယ္။
ရေနာင္းဆိပ္ကမ္းမွာ လြန္ခဲ့တဲ့(၁ဝ)ႏွစ္ေက်ာ္က ကာရာအိုေကဆိုင္ေတြ၊ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ သိပ္မေတြ႔ရေပမယ့္ အခုအခါမွာ ဆိပ္ကမ္းရပ္ကြက္တိုင္းလိုလိုမွာ ကာရာအိုေကဆိုင္ေတြ၊ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ မႈိလိုေပါက္ေနၿပီး၊ နီနီတို႔လို မိန္းက ေလးေတြ၊ အေပ်ာ္အပါးလုိက္စားတဲ့ ျမန္မာေလွထိုးသားေတြလည္း တေန႔တျခား မ်ားလာသလို ဆိုင္ပိုင္ရွင္ေတြျဖစ္တဲ့ ထိုင္း ေတြကလည္း ဆိုင္ေသးေလးေတြက ဆိုင္ႀကီးေတြ ပိုင္ဆိုင္လာၾကတယ္လို႔ ျမန္မာေတြက ေျပာၾကပါတယ္။

ရေနာင္းဆိပ္ကမ္းက ကာရာအိုေကဆိုင္ေတြ၊ စားေသာက္ဆိုင္ေတြဟာ ငါးၾကင္းဆီနဲ႔ ငါးၾကင္း ေၾကာ္ေနၾကတာလို႔ လည္း ျမန္မာေတြက ေျပာၾကပါတယ္။ ျမန္မာလူငယ္ေတြကို အရင္းျပဳၿပီး ထိုင္းလူမ်ဳိးတခ်ဳိ႔ စီးပြားျဖစ္ေနၾကေပမယ့္ ျမန္မာ မိန္းကေလးေတြကေတာ့ ေငြအနည္းငယ္ရဖို႔အတြက္ သူတို႔ရဲ႔ ခႏၳာကိုယ္ကို ရင္းႏွီးေနၾကရတယ္၊ ျမန္မာလူငယ္ေလးေတြဟာ တဝမ္းစား၊ တခါးဝတ္အတြက္ သူတို႔ရဲ႔ လုပ္အားေတြ၊ အခ်ိန္ေတြကို ေပးဆပ္ေနၾကရတယ္လို႔ ျမန္မာတခ်ဳိ႔က သံုးသပ္ေျပာ ဆိုပါတယ္။
ဒီလိုျဖစ္ေအာင္ ျမန္မာစီးပြားေရးအၾကပ္အတည္းက အဓိက တြန္းပို႔ေနတာလို႔လည္း ရေနာင္းေရာက္ ျမန္မာေတြက ေျပာၾကပါတယ္။ မိန္းကေလးတခ်ဳိ႔ဟာ ဆင္းရဲၾကပ္တည္းမႈေၾကာင့္ ဒီလိုအလုပ္ေတြကို မလုပ္ခ်င္ပဲ လုပ္ေနရသလို လူကုန္ကူး သူေတြရဲ႔ ေရာင္းစားျခင္းကို ခံရသူေတြ။ သူတို႔လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ကို စားပြဲထိုး၊ သန္႔ရွင္းေရး အလုပ္လို႔ထင္ၿပီး ႀကိဳတင္ေငြေတြ ယူသံုးမိလို႔ ဒုကၡေတြ႔ေနၾကတဲ့ မိန္းကေလးေတြလည္း ရွိေနပါတယ္။
ဒီလိုဒုကၡ ေတြ႔ခဲ့ရသူေတြထဲမွာ ဝါဝါလည္း တေယာက္ အပါအဝင္ ျဖစ္ပါတယ္။
“အရင္ကေတာ့ စားပြဲထိုး၊ သန္႔ရွင္းေရး အလုပ္လို႔ထင္ၿပီး လုပ္ခဲ့တာ။ အခုေတာ့ တျခားအလုပ္ ရွာလုပ္ဖို႔လည္း မလြယ္ေတာ့ဘူး။ ဝါဝါ ဒီအလုပ္ လုပ္တာကို အိမ္ကလည္း သိသြားၿပီ၊ လူေတာ္ေတာ္မ်ားလည္း သိေနၾကၿပီ”
လို႔ ဝါဝါက ေျပာပါတယ္။
တဝမ္းစား တခါးဝတ္အတြက္နဲ႔ ဝါဝါတို႔လို ေရတိမ္မွာ နစ္ေနၾကတဲ့ တိုင္းရင္းသားေပါင္းစံု ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ ရေနာင္းမွာ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ဝါဝါတို႔လို မိန္းကေလးေတြကို ဒုကၡသံသရာထဲက ရုန္းမထြက္ႏိုင္ေအာင္ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားသူေတြ၊ ကိုယ္က်ဳိးစီးပြားကိုသာၾကည့္ၿပီး ဒုကၡတြင္းထဲ မေရာက္ေရာက္ေအာင္ တြန္းပို႔ေနသူေတြ၊ ေရနစ္သူ ဝါးကူထိုးဆိုသလို ဝိုင္းဝန္း ရႈတ္ခ် လက္ၫွဳိးထိုးေနၾကသူေတြလည္း ရေနာင္းမွာ အမ်ားႀကီိးရွိပါတယ္။

# Posted by leoninedragon on ဇန္နဝါရီ 11, 2010 at 9:30am

အပ်ိဳမေတြ မငုိရေလေအာင္.. ( ဘယ္သူကိုမွမရည္ရြယ္ပါဘူ..သိရွိေအာင္အသိေပးတာပါ )

ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လာျပန္တယ္။

လူမႈေရးကိစၥေတြေစတနာ့ဝန္ထမ္းနားေထာင္ေပး၊ကူေတြးေပးတဲ့အလုပ္ကေလးလုပ္ေနတာတစ္ႏွစ္ေက်ာ္၊ႏွစ္ႏွစ္နီးခဲ့ၿပီဆိုေတာ့လည္း
ကြ်န္ေတာ့္ဆီကိုေရာက္ေရာက္လာသူေတြ မနည္းလွပါဘူး။ ဒါေပမယ့္
အမ်ားစုကေတာ့အိမ္ေထာင္ရွင္အမ်ိဳးသမီးေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။
အမ်ိဳးသားေတြထဲကလည္းအခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အမ်ိဳးသမီးအေရအတြက္ေလာက္
မမ်ားဦးေတာင္တိုးတိုးၿပီးေရာက္လာေနၾကတာ ေတြ႕ရေတာ့ ၾကည္ႏူးရတယ္။

လာၾကတဲ့အထဲမွာ အင္မတန္နည္းတာကေတာ့ အပ်ိဳေပါက္အရြယ္ ကေလးမေလးေတြပါ။

သည္တစ္ေခါက္ေရာက္လာတဲ့ ကေလးမေလးနဲ႔ ေတြ႕ျဖစ္ခ်ိန္မွာ
ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေရးစရာက ရလို႔ သြားျပန္တယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ
ေယာက္်ားေတြရဲ႕အခ်စ္ကိုအက်ယ္တဝင့္ ေရးျပျဖစ္ခဲ့မိတဲ့အတြက္လည္း
ေက်နပ္ၾကည္ႏူးမိသြားရတယ္။
(တခ်ိဳ႕ေယာက္်ားေတြကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို
ခ်ီးမြမ္းေျခေက်ာက္လုပ္ၾကတယ္။ဘာလို႔ ဖြင့္ခ်ရတာတုန္းတဲ့ဗ်ား။)


သည္လိုပါ။ ကေလးမေလးမွာက ခ်စ္သူ ရွိတယ္။ ကေလးမေလးက အသက္ ၁၈ႏွစ္၊
ဒုတိယႏွစ္တက္ေနတဲ့ေက်ာင္းသူေလး။ အဲဒါ သူ႔ခ်စ္သူက သူ႔ကို
ဆိတ္ကြယ္ရာသြားဖို႔ မရမကေခၚေနသတဲ့။ ကေလးမေလးကလည္း ျငင္းတယ္။
ကေလးမေလးရဲ႕စကားက ရွင္းပါတယ္။

“သမီး အိမ္ေထာင္မျပဳခ်င္ေသးဘူးဆရာ၊ သမီးမွာ ရည္မွန္းခ်က္ေတြလည္း
ဘာဆိုဘာမွ မျပည့္စံုေသးဘူး။ မိဘေတြကိုလည္း သမီး လုပ္ေကြ်းခ်င္ေသးတယ္”

သိပ္ေကာင္းတဲ့ စကားေလး။

ဒါေပမယ့္ သူ႔ခ်စ္သူက ဇြတ္ေခၚေနတယ္။ မလိုက္ရင္
ခ်စ္သူနဲ႔ကြဲခ်င္ကြဲရလိမ့္မယ္တဲ့။ အဲဒါ ဘာလုပ္ရမလဲလို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို
လာတိုင္ပင္တာတဲ့။
ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လို ေျပာမယ္ မွတ္သလဲ။ တစ္ေခါက္တေလေတာ့
လိုက္သြားပါသမီးရယ္လို႔ ေျပာရမွာလား။ ဘယ္ျဖစ္ပါ့မလဲ။ ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း
သမီးနဲ႔။ကိုယ့္သမီးေလးကိုသာဆို ေျပာျဖစ္မယ့္ စကားကိုပဲ ေျပာရပါတယ္။

“မွန္လိုက္တာ။ သမီး သိပ္မွန္တာေပါ့။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ကိုကိုယ္ကိုယ္တိုင္က
တန္ဖိုးထားမွ ရမွာ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကိုယ္ပဲ
ထိန္းသိမ္းႏိုင္တာ။ သမီး သိပ္ေတာ္တာပဲ”လို႔ ကြ်န္ေတာ္ခ်က္ခ်င္းေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။

ကေလးမေလးက အခ်ီးက်ဴးခံလိုက္ရလို႔ ဝမ္းသာပံု မျပဘူး။ မ်က္လံုးေလး
ေပကလပ္၊ေပကလပ္နဲ႔၊ ကြ်န္ေတာ့္ကို ၾကည့္ေနေသးတယ္။

“ဘာလဲ၊ သမီးက သူနဲ႔ ကြဲသြားမွာ စိုးလို႔လား”လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့
ေခါင္းေလးတဆတ္ဆတ္ညိတ္တယ္။

“ဒါျဖင့္ သူ႔အလိုကို လိုက္ေတာ့မယ္ေပါ့”လို႔ ေမးျပန္ေတာ့
ေခါင္းကိုသြက္သြက္ခါတယ္။

“ဒါဆိုလည္း ရွင္းေနတာပဲ သမီးရယ္၊ အလိုမလိုက္လို႔ ကြဲခ်င္လည္း
ကြဲပါေစ။ထိန္းသိမ္းရမွာက သမီးတာဝန္ပဲ”လို႔ ေျပာလိုက္ရပါတယ္။

အမွန္ေတာ့ သည္ကေလးမေလး အပါအဝင္ ဒါမ်ိဳးကိစၥနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ
ေရာက္လာသူေတြေလး-ငါးေယာက္ မကေတာ့ပါဘူး။ သည္တစ္ေယာက္ပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္
ကြ်န္ေတာ္နဲ႔လာေတြ႕ခ်ိန္အထိ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္တာ
ေတြ႕ရဖူးပါေသးတယ္။
က်န္တဲ့သူေတြကေတာ့ ခ်စ္သူအလိုက် မလိုက္ေလ်ာသင့္တာကို
လိုက္ေလ်ာမိရာကစိတ္ညစ္ကုန္ရတဲ့သူေတြပါ။

သည္ေနရာမွာ ေယာက္်ားေတြအေၾကာင္းကို မိန္းကေလးေတြ
သိေအာင္ထပ္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း
ေယာက္်ားထဲကေယာက်္ားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ သည္ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္လို႔
တစ္စက္မွမကင္းတဲ့အျပင္ ရည္းစားသက္ေစ့ထားခဲ့ဖူးသူ ျဖစ္တဲ့အတြက္လည္း
သည္ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ရင္ အပိုင္ေျပာလို႔ ရမယ္ထင္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္အသက္ ၁၉ႏွစ္အရြယ္မွာ ရည္းစားအျဖစ္
ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း(သူ႔ေရွ႕ကဟာေတြက ေျခေအးဝမ္းေရာင္ေတြပါ)စတင္
တြဲခဲ့သူမွသည္ ၂၀ဝ၁ခုႏွစ္ႏွစ္ဦးမွာ လမ္းခြဲလိုက္တဲ့
(အိမ္ေထာင္ရွင္တန္မဲ့နဲ႔ ထားခဲ့ဖူးတဲ့)ရည္းစားအထိ ရွိရွိသမွ်
ရည္းစားအားလံုးကို ဟုတ္ကဲ့… “ဆိတ္ကြယ္ရာ”ကိုေခၚသြားဖူးတာခ်ည္းပါပဲ
ခင္ဗ်ား။ [မယံုရင္ ၁၉၇၆-၇၇ရန္ကုန္ဝိဇၨာႏွင့္သိပၸံတကၠသိုလ္ႏွစ္လည္မဂၢဇင္း
ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ့္ ပထမဆံုးရည္းစားအျဖစ္ ထားခဲ့ဖူးသူကို ဆိတ္ကြယ္ရာ
အေခၚေကာင္းလို႔ဒုကၡမ်ားတဲ့အေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ ကိုယ္ေတြ႕ ဝတၳဳေလးကို ရွာသာ
ဖတ္ၾကည့္ၾကပါ။ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေျခရာၿပိဳးေျပာက္ လြမ္းပြင့္
ေကာက္သီကိုယ္တိုင္ၾကံဳ၀တၳဳတိုမ်ား စာအုပ္ထဲမွာ ပါပါတယ္။]

ေျပာခ်င္တာက သမီးရည္းစားရယ္လို႔ ျဖစ္လာရင္ ေယာက္်ားေတြဟာ
ဘာမွန္းကိုမသိဘူး။ ဆိတ္ကြယ္ရာကိုမွ ေခၚမသြားရရင္ မေနတတ္ၾကပါဘူး။ အဲ…
လိုက္တဲ့သူကလိုက္လာၿပီဆိုရင္လည္း အဲဒီ့ ကိုေရႊေယာက်ာ္းသားမ်ားဟာ
တစ္ဆင့္ၿပီးတစ္ဆင့္
တိုးတိုး တက္ဖို႔လည္း တစ္စက္မွ ဝန္မေလးတတ္ၾကျပန္ဘူး။

အဲ… ေခၚရာကို မလိုက္ဘူးဆိုရင္လည္း မ်က္ႏွာေတာ္ညိဳ၊
အလိုမက်ျဖစ္ၿပီးအမ်ိဳးစံု ဂ်ီက်၊ ဂ်စ္တိုက္၊ ေမာင့္ကို မခ်စ္လို႔လား၊
မယံုလို႔လားစသျဖင့္ မ်က္ရည္ခံထိုး၊ အမ်ိဳးမ်ိဳး ပပ္ခြ်ဲႏွပ္ခြ်ဲ
လုပ္တတ္တာလည္း အဲဒီ့ကိုေရႊေယာက်္ားသားမ်ားပါပဲ ခင္ဗ်ာ။

ဒါဟာ အခုမွမဟုတ္ပါဘူး။ ေခတ္အဆက္ဆက္ကတည္းကပါ။ “လေရာင္ကို
မေၾကာင္ဝံ့လို႔၊သစ္ပင္ေအာက္ကို ေမွာင္ခိုကာရယ္၊ ႏွစ္ေယာက္သား
ေတြ႕ၾကရာဝယ္”ဆိုတဲ့ ဟိုးေရွးေရွးကတည္းက ေယာက်ာ္းနဲ႔မိန္းမ သမီးရည္းစားဘ
ဝေရာက္ၾကၿပီဆိုတာနဲ႔
ႏွစ္ေယာက္ခ်င္းသာ ေတြ႕ခ်င္တဲ့ အာသီသက အဖိုမွာေရာ အမမွာပါ ရွိတတ္စျမဲပါ။

ဒါေပမယ့္ အမ်ိဳးသမီးေတြ ခ်စ္သူနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ခ်င္း
ေတြ႕ခ်င္တာကလြတ္လြတ္လပ္လပ္ တြတ္ထိုးခ်င္လို႔ပါ။ ႏြဲ႕ခ်င္၊ မီခ်င္လို႔ပါ။
ဒါေပမယ့္အစ္ကို ကာလသားမ်ားကေတာ့ သူတို႔ ခ်ိန္းတဲ့ေနာက္ ေကာက္ေကာက္
ပါေအာင္လိုက္လာၿပီဆိုကတည္းက သူလည္း ငါလိုပဲ၊ ေငြပင္လယ္
လက္ပစ္ကူးခ်င္စိတ္အျပည့္နဲ႔လို႔ ထင္ကုန္တတ္ၾကပါတယ္။ အဲသလို
ထင္ကုန္ေအာင္လည္း မမေတြဖက္က
ခ်စ္သူကို ခ်စ္တာေလး တစ္ခုတည္းနဲ႔ပဲ
မလိုက္ေလ်ာသင့္တာေတြလိုက္ေလ်ာျဖစ္ေနတတ္ၾကတာကိုး။ အမွန္ကေတာ့
ေယာက်္ားေတြမွာ ရွိတဲ့စိတ္မ်ိဳးနဲ႔ တံု႔ျပန္တာထက္ ကိုယ့္ခ်စ္သူ
စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္လို႔စံုလံုးကန္းၿပီး ဇြတ္မွိတ္ၾကတာက အမ်ားစုပါ။
သည္မွာတင္ မိန္းမေတြမ်ားႏွာေခါင္းမပါရင္ ဘာျဖစ္တယ္၊ ညာျဖစ္တယ္
အေျပာခံကုန္ရေတာ့တာပါပဲ။

အခုေခတ္က်ေတာ့ ပိုဆိုးပါတယ္။ ဗီဒီယို စက္ေတြ ေပၚလာတဲ့အခါမွာ
အိုးမကြာ၊အိမ္မကြာလည္း ၾကည့္စရာေတြက ေပါလာ၊ ဗွီစီဒီဆိုတဲ့
ဓာတ္ျပားေလးေတြကလည္းေပါေပါေလာေလာနဲ႔ဆိုေတာ့ ေယာက်္ားေလးေတြမွာ
အတုျမင္ဖို႔က အရင္ေခတ္ကထက္
ပိုလို႔ လြယ္လာပါေတာ့တယ္။ အတတ္သင္ဖို႔က်ေတာ့ ကိုယ္နဲ႔
လက္ရွိတြဲေနတဲ့ခ်စ္သူက ပစ္မွတ္ျဖစ္ကုန္ျပန္တယ္။

ကိုယ့္တုန္းကလည္း ရည္းစားရွိလာရင္ ဆိတ္ကြယ္ရာမွာ
ေတြ႕ဖို႔ခ်ိန္းခဲ့တာခ်ည္းျဖစ္ေပမယ့္ ကိုယ့္ႏွမ၊ သူ႔ႏွမ၊ ကိုယ့္သမီး၊
သူ႔သမီးက်ေတာ့ သတိ မေပးလို႔က မျဖစ္ေတာ့ဘူး။

အရြယ္ေရာက္ေနတဲ့ (၂၀ေက်ာ္) မိန္းကေလးေတြ ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္လိုက္ခ်င္လို႔
လိုက္သြားမယ္ဆိုလို႔ကေတာ့ သေဘာပါပဲ။ ကိုယ့္ကိုယ္ပိုင္လြတ္လပ္ခြင့္မို႔
ဘယ္သူကမွ ကန္႔ကြက္ႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့
အက်ိဳးဆက္ေတြကိုေတာ့ မမမ်ား ကိုယ့္ဘာသာ ေသခ်ာစဥ္းစားသိရွိထားသင့္ပါတယ္။

ဆိတ္ကြယ္ရာကို လိုက္မိၿပီဆိုကတည္းက…

(၁) ကိုယ့္ကို အလိုတူ အလိုပါအျဖစ္ ေယာက္်ားေလးဘက္က အလိုလို
သတ္မွတ္လိုက္ၿပီဆိုတာကို နားလည္ထားရပါမယ္။

(၂) လက္ကေလးကိုင္႐ံု၊ နဖူးကေလး နမ္း႐ံု၊ ပခံုးကေလး
ဖက္႐ံုေလာက္နဲ႔တင္ပီးမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုလည္း ႀကိဳတင္ တြက္ဆထားရပါမယ္။
သိပ္လ်င္တဲ့ေယာက်ာ္းသားေတြဆိုရင္ ဝ႐ုန္းသုန္းကား မဟုတ္ဘဲနဲ႔
လက္ကေလးကိုင္ရင္း၊
နဖူးကေလး နမ္းရင္းနဲ႔ အခ်ိန္ဆြဲၿပီး
“က်ံဳးသြင္း”တတ္ၾကတာမို႔ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ငိုက္ခနဲ
ၫြတ္က်သြားမွန္း
မသိလိုက္ရသူေတြလည္း ရွိတတ္တယ္။ ဒါေတြကို ႀကိဳျမင္ထားဖို႔လိုတယ္။

ဒါက မလိုက္ခင္ကတည္းက သိေနရမွာပါ။ ဒါကို သိသိႀကီးနဲ႔ လိုက္ရင္ေတာ့…

(၁) အလိုတူလို႔ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္

(၂) မိမိစိတ္ မိမိႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္းနဲ႔
ဘယ္အတိုင္းအတာအထိလိုက္ေလ်ာမယ္လို႔ ပိုင္းျဖတ္ၿပီး ရပ္သင့္တဲ့အခ်ိန္က်ရင္
တိခနဲ
ရပ္ႏိုင္စြမ္း ရွိလို႔ရင္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

သည္ေနရာမွာ “ဟင့္အင္း၊ လံုးဝ မလိုက္ေလ်ာႏိုင္ဘူး”လို႔ ေျပာတာ
(ဝါ)ျငင္းဆန္ႏိုင္တာဟာ အရည္အခ်င္းပါ။ အသိဉာဏ္ ရွိတာပါ။ ရင့္က်က္တာပါ။

နမူနာေလးနဲ႔ ေျပာပါရေစ။ ကေလးဘဝတုန္းက “မိျဖဴနဲ႔ ငါနဲ႔ မေခၚဘူးဟ၊
နင္လည္းသူ႔ကို မေခၚနဲ႔ေနာ္”လို႔ ေျပာရင္ လိုက္ေလ်ာမိတတ္ၾကပါတယ္။
အရြယ္ေလးရလာေတာ့ အဲဒါမ်ိဳးလာေျပာရင္ “ဘာဆိုင္လို႔တုန္း၊
နင့္ဘာသာမေခၚခ်င္မေခၚနဲ႔ေပါ့။ နင္မေခၚတာနဲ႔ ငါလည္း
မေခၚဘဲေနရမယ္ဆိုတာကေတာ့အဓိပၸာယ္ မရွိဘူးဟာ”လို႔ ေျပာျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။
ဒါဟာ ရင့္က်က္လာမႈ၊
အသိဉာဏ္ရွိမႈကို ျပသတာ မဟုတ္ဘူးလား။

အလားတူပဲ၊ မူးယစ္ေဆးဝါးတစ္ခုခုကို စမ္းၾကည့္ရေအာင္လို႔
သူငယ္ခ်င္းကအေဖာ္စပ္လာခ်ိန္မွာလည္း “ဟင့္အင္း”လို႔ ျငင္းႏိုင္တာဟာ
အသိဉာဏ္ရွိတာကိုျပတာပါပဲ။ ကေလးဘဝတုန္းက သူမ်ား ပစၥည္းေသာ၊ ဘာေသာ
မသိ၊လိုခ်င္ၿပီေဟ့ဆိုရင္ တဂြဲဂြဲ ေအာ္ငိုတတ္ၾကေပမယ့္ အသက္ကေလး
ရလာတာနဲ႔အမွ်သူမ်ားပစၥည္းကို ေပးသူက ေပးလို႔ အလကား ရမယ္ဆိုရင္ေတာင္
ခ်ိန္ဆကုန္ၾကတာ၊ေပးကမ္းမႈရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က ငါးမွ်ားခ်ိတ္ကိုပါ
တြက္ကုန္ၾကတာဟာအသိဉာဏ္ရွိတာ၊ ရင့္က်က္တာပါ။

ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ခ်စ္သူက အဆင့္ေတြ ေက်ာ္ဖို႔
အားထုတ္တဲ့အခါမွာလည္းကိုယ့္ဘက္က ယတိျပတ္ ျငင္းပယ္ႏိုင္တာဟာ ကိုယ့္မွာ
အသိဉာဏ္ မႏံ႔ုနဲ႔ရာ၊ရင့္က်က္ခိုင္မာတဲ့ စိတ္ဓာတ္ရွိရာ ေရာက္တာမို႔ ကိုယ္
မလိုက္ေလ်ာႏိုင္ရင္ျပတ္ျပတ္သားသား ျငင္းပယ္ႏိုင္ရပါမယ္။
ျငင္းပယ္တတ္ရပါလိမ့္မယ္။

အဲ… အဲသလိုမွ မဟုတ္ဘဲ၊ လိုက္လည္း လိုက္သြားမိတယ္၊
ျငင္းဖို႔ကလည္းအားနာတယ္၊ ကိုယ့္ခ်စ္သူက ကိုယ့္ကို အမ်ိဳးစံု ဂ်ီက်၊
မ်က္ရည္ခံထိုးတဲ့ဒဏ္ကို
မခံႏိုင္ေတာ့လို႔လည္းလိုက္ေလ်ာမိသြားတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျဖစ္လာႏိုင္ေခ်ရွိတဲ့
အက်ိဳးဆက္ေတြက
တစ္စက္မွ မေကာင္းလွပါဘူး။

(၁) ကိုယ့္ခ်စ္သူက ကိုယ့္ကို တန္ဖိုးထားေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။လံုးလံုး
တန္ဖိုးမထားေတာ့တာမ်ိဳး မဟုတ္ရင္ေတာင္ ကိုယ့္ကို
အရင္ကေလာက္တန္ဖိုးထားေတာ့မွာ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။
လြယ္လြယ္နဲ႔ရရင္ေယာက္်ားျဖစ္ျဖစ္၊ မိန္းမျဖစ္ျဖစ္ လူ မွန္ရင္
သိပ္တန္ဖိုးမထားတတ္တာသဘာဝပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘက္က လြယ္လြယ္
လိုက္ေလ်ာမိလို႔ကိုယ့္ေဈးပ်က္သြားတာ၊ သူ႔ဘက္က တန္ဖိုးမထားတာဟာ
ေစ့ေစ့ေတြးရင္ကိုယ့္အျပစ္ေတြခ်ည္းပါ။

(၂) တစ္ခါလိုက္ေလ်ာမိၿပီဆိုတာနဲ႔ အခါအခါ
အထပ္ထပ္လိုက္ေလ်ာရေတာ့မွာလည္းသိထားဖို႔ လိုတယ္။

(၃) သည္အထဲမွာမွ အေရးအႀကီးဆံုး အခ်က္၊
အဓိကအက်ဆံုးအခ်က္ကကိုယ့္ခ်စ္သူဆိုေပမယ့္ ကိုယ္နဲ႔ တစ္အိမ္တည္း
ေနတာမဟုတ္ပါဘူး။မနက္အိပ္ရာထက ညအိပ္ရာဝင္ခ်ိန္အထိလည္း
ကိုယ့္မ်က္စိေအာက္မွာ ရွိေနသူမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္သူ႔ေနာက္ေၾကာင္း
ရာဇဝင္ကို သူေျပာသေလာက္သာသိထားရတာပါ။ သူဟာ ကိုယ့္ေရွ႕မွာ
ဘယ္လိုအမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႔ ယဥ္ပါးခဲ့မွန္းကိုယ္ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ
အမွန္အတိုင္း မသိႏိုင္ပါဘူး။ သည္အခါမွာ သူ႔မွာအိပ္ခ်္အိုင္ဗွီဆိုတဲ့
ကုရာနတၳိေရာဂါပိုး ရွိေနမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုပါအလိုလို ကူးစက္လာမယ့္
အႏၲရာယ္ႀကီးက ေက်ာခ်မ္းစရာႀကီးပါ။အိပ္ခ်္အိုင္ဗွီပိုး ရွိသူေတြမွာ
ခ်ိဳေပါက္ေနတာမဟုတ္ဘဲ သူလို ကိုယ္လိုသြားသြားလာလာ၊ က်န္းက်န္းမာမာမို႔
ကိုယ့္ခ်စ္သူကို အျမင္နဲ႔တင္၊
သူ႔စကားတစ္မ်ိဳးနဲ႔တင္ ယံုလို႔မရဘူးဆိုတာ
သတိခ်ပ္ၾကေစလိုပါတယ္။အစီအစဥ္အတိုင္း အမွတ္စဥ္ထိုးၿပီး ေျပာေနလို႔သာ ဒါက
နံပါတ္(၃)ျဖစ္သြားတာပါ။ တကယ္ေတာ့ သည္အခ်က္ဟာ ထိပ္ဆံုး
နံပါတ္တစ္ကသတိထားရမယ့္ အခ်က္ပဲျဖစ္ပါတယ္။

(၄) ေနာက္ထပ္အႏၲရာယ္ကေတာ့ တျခား လိင္မွတစ္ဆင့္ ကူးစက္ေရာဂါေတြလို႔ေခၚတဲ့
ကာလသားေရာဂါ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကူးစက္လာႏိုင္စရာ ရွိတာေတြပါပဲ။
ဒါ့အျပင္ေရယုန္ေပါက္တာလို၊ အသည္းေရာင္အသားဝါ ဘီပိုး၊ စီပိုးလိုဟာေတြလည္း
ကူးစက္လာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေတြကလည္း လူေကာင္းပကတိေတြဆီမွာခိုေအာင္းေနႏိုင္တဲ့
ေရာဂါပိုးေတြပါပဲ။

(၅) ေရာဂါေတြၿပီးတဲ့ေနာက္
တျခားဆိုးရြားတဲ့အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ကိုယ္ဝန္ရွိလာႏိုင္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ကိုယ္ဝန္ရွိလာတဲ့အခါ
ေမာင္မင္းႀကီးသားမ်ားက တာဝန္ယူရင္ ေတာ္ရဲ႕၊ တာဝန္မယူရင္
မမမ်ားပဲအက်ိဳးနည္းရမွာပါ။ တာဝန္ယူတဲ့အခါမွာလည္း ကဲတုန္းက သူတို႔ပဲ
ဇြတ္ကဲခဲ့သူေယာက်ာ္းသားမ်ားေပမယ့္ ကိုယ္ဝန္ေၾကာင့္ ယူလိုက္ရရင္
အဲဒီ့မိန္းမအေပၚမွာအေျခာက္တိုက္ ညိဳးတတ္တဲ့ေယာက္်ားေတြလည္း မ်က္စိနဲ႔
တပ္အပ္ ျမင္ဖူးပါတယ္။ဒါေၾကာင့္မို႔ ကိုယ္ဝန္ေၾကာင့္ ကိုယ့္ကို ယူလိုက္တဲ့
ေယာက္်ားဟာ
ကိုယ့္အေပၚမွာ အလိုလို အသာစီး ယူသြားတတ္တယ္။
တာဝန္မယူတဲ့သူနဲ႔ေတြ႕တဲ့အခါမ်ိဳးက်ေတာ့ ဘဝပ်က္သြားႏိုင္တာ အထူး
ရွင္းေနစရာ မလိုေတာ့ဘူးထင္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ခ်စ္သူရည္းစား ထားေနၾကတဲ့ မိန္းကေလးမ်ားအေနနဲ႔
ကိုယ့္ခ်စ္သူကကိုယ့္ကို ဆိတ္ကြယ္ရာကို ေခၚရင္၊ ဆိတ္ကြယ္ရာမွာ ေတြ႕ဖို႔
ခ်ိန္းရင္သတိထားၾကေစခ်င္ပါတယ္။ သည္အခ်က္ေတြကို ေလးေလးနက္နက္
စဥ္းစားဆင္ျခင္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။

သည္အတြက္ ခ်စ္သူနဲ႔ ကြဲရရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲလို႔
ေမးစရာရွိပါတယ္။ကြ်န္ေတာ့္စာအစမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ကေလးမေလးကလည္း
ကြ်န္ေတာ့္ကိုေမးသြားပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ ေျဖလိုက္ပါတယ္။ အဲသလို အလိုမလိုက္လို႔
ကြဲသြားမွေတာ့ကိုယ့္ခ်စ္သူဟာ ကိုယ့္ကို တကယ္ခ်စ္တာမဟုတ္မွန္း၊
ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ကိုယ္လက္ႏွီးေႏွာမႈကိုသာ လိုခ်င္မက္ေမာမွန္း အလိုလို
သက္ေသျပလိုက္ရာေရာက္ၿပီးသားမို႔ တကယ္တမ္းမွာ အဲလိုလူမ်ိဳးနဲ႔ လြဲသြားတာဟာ
လြမ္းစရာတစ္စက္မွ
မရွိပါဘူး။ေနာက္တစ္ခ်က္ကခ်စ္သူတစ္ေယာက္မရွိေတာ့ရင္ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔
အစားထိုး လို႔ရပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ ပ်က္သြားတဲ့ဘဝအေနအထားကိုေတာ့ ဘာနဲ႔မွ
အဖတ္ဆယ္လို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။ ဆိုလိုတာက
အပ်ိဳရည္တစ္ခါပ်က္ၿပီးရင္ အပ်ိဳျပန္မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ခ်စ္ၿပီး
တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ပဲလက္ထပ္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့အူေၾကာင္ေၾကာင္ အယူအဆေတြကိုလည္း
လက္ကိုင္ မထားၾကေစခ်င္ဘူး။လူေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔ ေပါင္းၿပီးမွ ဘယ္ဟာက
သူငယ္ခ်င္းေကာင္း၊ ဘယ္ဟာကသာေပါင္း ညာစား၊ ဘယ္ဟာက အေပၚယံလို႔
ဆံုးျဖတ္ႏိုင္တယ္။ ေဆြမ်ိဳးေတြတစ္ေလွႀကီး ၾကားမွာလည္း ဘယ္သူက
မိတ္ေဆြေကာင္း၊ ဘယ္သူက အေရးဆို
အားမကိုးရဘူး၊ ဘယ္သူက ဖက္လွဲတကင္း မေနတတ္ေပမယ့္ အေရးက်အားကိုးရတယ္စသျဖင့္
ေနရင္းနဲ႔မွ သိလာရပါတယ္။
သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြပဲျဖစ္ျဖစ္၊
ဆရာသမားပဲျဖစ္ျဖစ္၊ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊
လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊လူေတြျဖစ္ၾကတာမို႔ လူအေၾကာင္းဟာ
ေပါင္းရင္းနဲ႔မွ သိလာၿပီး ဘယ္သူကျဖင့္ကိုယ္နဲ႔
အဆင္ေျပတယ္အစပ္တည့္တယ္၊ေရရွည္လက္တြဲႏိုင္တယ္ဆိုတာကို
အမ်ားထဲက ေရြးၿပီးမွ ဆံုးျဖတ္ယူရတတ္စျမဲပါ။

ခ်စ္သူရည္းစား၊ အိမ္ေထာင္ဖက္ဆိုတာလည္း နတ္ျပည္က
လာတဲ့သူေတြမဟုတ္ပါဘူး။လူထဲက လူေတြခ်ည္းပါပဲ။ အဲဒီ့ လူေတြထဲက
လူေတြကိုမွတစ္ေယာက္ဆိုတစ္ေယာက္၊ ပိေတာက္ဆိုပိေတာက္ဆိုၿပီး လက္ထပ္သူနဲ႔ခ်စ္သူကိုတစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုတာဟာ
ဆင္ျခင္တံုတရားကင္းမဲ့လြန္းရာက်ပါတယ္။ျမန္မာလည္းမပီသပါဘူး။ ဘာလို႔ဆို၊ေရွးလူႀကီးသူမေတြကိုယ္၌ကရည္းစားတစ္ေထာင္
လင္ေကာင္တစ္ေယာက္လို႔ ဆိုထားခဲ့တဲ့ ျမန္မာစကားဟာ အင္မတန္
ဓမၼဓိ႒ာန္က်တဲ့စကားျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။

အဲေတာ့ အပ်ိဳမတို႔အေနနဲ႔ မိမိတို႔ရဲ႕ ခ်စ္သူရည္းစားက
ကိုယ့္ကိုဆိတ္ကြယ္ရာမွာ ေတြ႕ဖို႔ ခ်ိန္းဆိုမယ္၊ ေခၚသြားမယ္ဆိုရင္
သေဘာမလြယ္မိမွဒူးနဲ႔ မ်က္ရည္ မသုတ္ရမွာကို ေတြးတတ္ေနေစခ်င္လွပါတယ္။

ထပ္ေျပာပါရေစ…

ကိုယ့္တန္ဖိုးကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္သာ
ထိန္းသိမ္းႏိုင္ၾကမွာပါ။ကိုယ့္အရည္အခ်င္းကိုလည္း ကိုယ္ကိုယ္တိုင္သာ
ျမႇင့္တင္ႏိုင္႐ိုး
ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ကိုယ့္ဘဝကိုလည္း ေကာင္းေအာင္၊ ဆိုးေအာင္မိနစ္ပိုင္း၊
စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္းမွာ ခ်မွတ္လိုက္တဲ့
ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကသာ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။

ဒါကို စဥ္းစားမိၾကမယ္ဆိုရင္…

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ...

မွတ္ခ်က္။ ။ ဆရာ အတၱေက်ာ္ရဲ ႔ စာစုေလးပါ........
# Posted by လြမ္းေနာင္ on ဇန္နဝါရီ 11, 2010 at 8:00pm